Saar is 4 jaar!

school1

Hoera! Saar is afgelopen zaterdag 4 jaar geworden en vandaag is het feest begonnen, want ze gaat naar school. Waar ik eerst alleen maar een soort opluchting voelde wanneer er een fase voorbij was (Yay! Geen flessen meer, geen poepluiers meer!) heb ik nu toch voor het eerst een beetje buikpijn. Dat heeft overigens niks te maken met de school. Saar heeft een onwijs leuk (klein) klasje, leuke kindjes, een lieve meester (en op maandag een juf) en boven alles: Ze vindt het zelf heel erg leuk! Ik denk vooral dat het er mee te maken heeft dat er ineens een soort verplichting bij komt. Voor zowel haar als voor Nick en mij. 

Doordeweeks luieren in onze pyjama en pas om 12 uur gaan douchen en aankleden om vervolgens lekker buiten verder te spelen is er niet meer bij. Vanaf vandaag is het elke doordeweekse dag (met uitzondering van schoolvakanties etc.) écht om 7 uur opstaan, ontbijten, aankleden en hoppakee naar school. En natuurlijk kan ik daarna rustig naar huis en mocht ik willen weer in bed kruipen (ik ben nu ‘in between jobs’ namelijk, haha!), maar dat is ook zo sneu.

Naast deze ‘tijdstippen’ verplichting, komt nu ook dat Saar ineens een soort ‘prestatie’ moet gaan leveren. Tenminste, wat mij betreft ‘moet’ ze helemaal niets, maar het is toch een beetje zielig als we haar als analfabeet haar leven laten leiden. Dus het leren lezen, rekenen, taal en weet ik veel wat voor vaardigheden gaan nu toch echt komen. Natuurlijk niet nu direct, maar elk werkje of taakje wat ze vanaf nu zal gaan doen op school, zal niet gebeuren zonder achterliggende gedachte. Of in ieder geval niet zonder dat iemand kijkt hoe zij dit doet, zonder oordeel. En dat vind ik best wel een beetje wennen.

Gelukkig zijn Nick en ik daar als ouders om ervoor te zorgen dat Saar niet het gevoel gaat krijgen dat ze moet presteren. En om gewoon lekker de boel een beetje te nuanceren. We leven met zijn allen in een soort ‘prestatie’ maatschappij, waarin we allemaal een betere baan, mooier huis, groter inkomen en een duurdere auto willen. Iedereen krijgt ongeveer een burn out, of raakt overspannen. Onze kiddo’s zien dat en maken tegenwoordig al ruzie over wie de hoogste cito score heeft gehaald op school. Dat vind ik heel erg en daar krijg ik echt buikpijn van. Want maakt het wat uit dan? Het gaat er toch om of je gelukkig bent?

En juist datgene, dat gevoel van dat je gelukkig en blij bent, dat is iets wat wij heel erg belangrijk vinden en dat willen we Saar het allerliefste meegeven. En die dingen die ze moet leren op school zijn wat mij betreft dan vooral omdat het haar zal helpen om later nog gelukkiger te zijn. Omdat ze dan heerlijk op de bank een boek kan lezen of kan uitrekenen hoeveel geld ze nog over heeft om die vakantie te boeken :-).